🧊 Celowe zakupy w Policji to podstawa! Teoretycznie…

Kiedy zdrowy rozsądek zderza się z budżetową czujnością, wygrywa tylko jedno: absurd. Historia stojaka na rowery w KWP Olsztyn pokazuje to w wersji premium. W czasach, gdy logistyką w KWP Olsztyn kierował cywil, trafiła mi się perełka. Perełka z gatunku: „logika kontra budżetówka”. Zwykle logika przegrywa. Tym razem przegrała spektakularnie.

Dzwoni ktoś z BHP:

— Czy mógłby pan spowodować zamontowanie stojaka na rowery przed KWP na Partyzantów?

Argument? Prosty jak konstrukcja stojaka: ludzie dojeżdżają rowerami, boją się kradzieży, więc wnoszą je do środka i zastawiają korytarze. Czyli: stojak = porządek. Obiecałem, że załatwię. W magazynie stojaka brak. Pytam rzemieślników: — Zrobicie?

Zrobimy, ale lepiej kupić. Będzie taniej, szybciej i nie będzie wyglądało jak prototyp z lekcji ZPT

— odpowiada Andrzej.

Sprawdzam środki. Są. Polecam zakup. Koszt? Niecałe 200 zł. Faktura opisana, przekazana do finansów. I wtedy zaczyna się kabaret. Dzwoni logistyk:

— Główna księgowa uznała zakup za niecelowy. Masz zwrócić stojak do sklepu.

Myślałem, że żartuje. Ale nie. To był ten ton, który słyszy się tylko wtedy, gdy ktoś właśnie odkrył w sobie powołanie do bycia strażnikiem budżetowej czystości.

Próbuję tłumaczyć, że stojak jest potrzebny, logiczny, racjonalny… Nic. Główna księgowa nie podpisze przelewu, więc stojak wraca do sklepu. Z fakturą. A my — z poczuciem, że właśnie odegraliśmy w realu scenę z „Misia”.

I teraz pytanie, które aż prosi się o zadanie: Gdzie była ta sama główna księgowa — tak czujna przy stojaku za 200 zł — gdy kupowano telewizory, ekspresy, kino domowe i szklanki do caffe latte? 

Stojak na Partyzantów ostatecznie się pojawił. Znacznie później. I wtedy, o dziwo, celowość wydatku już nikogo nie bolała. Może dlatego, że tym razem nikt nie próbował być bardziej papieski od budżetu.