
SSR w Szczytnie żąda „dokumentu medium”. Dlaczego powiedziałem: nie mam takiego obowiązku!
Od lat opisuję zachowania, które idealnie wpisują się w poczynania kasty nadzwyczajnych ludzi. To ci, którzy potrafią dopisać sobie do przepisów obowiązki, których w nich nie ma — tylko po to, żeby obywatelowi pokazać, gdzie jego miejsce. W Sądzie Rejonowym w Szczytnie zobaczyłem to ponownie, na żywo.
🔍 Proszę podać redakcję, którą pan reprezentuje
Wchodzę na salę rozpraw. Przedstawiam się: jestem dziennikarzem. Okazuję aktualną legitymację Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Wnoszę o zgodę na nagrywanie rozprawy — tak jak robię to od lat.
SSR w Szczytnie Ewelina Wolny najpierw reaguje standardowo: „proszę wyłączyć nagrywanie, sąd rozstrzygnie”. Po chwili jednak pada pytanie, które zwiastuje kłopoty:
Proszę podać redakcję, którą pan reprezentuje.
Odpowiadam: Ku Prawdzie. Czasopismo. Środek masowego przekazu. Dodaję, że jestem redaktorem naczelnym i wydawcą. W normalnych warunkach — to w pełni wystarcza.
⚠️ Ma pan jakiś dokument potwierdzający, że pan reprezentuje to czasopismo?
I tu zaczyna się sedno sprawy. Sędzia żąda ode mnie dokumentu medium. Nie legitymacji dziennikarskiej — tę już widzi. Nie oświadczenia — to już złożyłem. Ona chce papier, którego prawo nie wymaga.
Odpowiadam spokojnie i stanowczo: nie mam takiego obowiązku. Jestem dziennikarzem, okazuję legitymację SDP, podaję nazwę redakcji i funkcję. To jest standard w całej Polsce.
📜 Prawo a widzimisię – czego przepisy NIE wymagają
W polskim prawie obowiązuje prosta zasada:
Strony postępowania mogą nagrywać po uprzedzeniu sądu (art. 9¹ k.p.c.).
Dziennikarze mogą nagrywać za zgodą sądu — w ramach jawności postępowania.
I teraz najważniejsze:
Nie istnieje żaden przepis nakładający na dziennikarza obowiązek przedstawienia „dokumentu medium”.
Dziennikarz nie musi:
mieć zaświadczenia o zatrudnieniu;
mieć odpisu z rejestru czasopism;
udowadniać, że jest redaktorem naczelnym;
„dokumentować” reprezentowania medium.
Wystarczy:
legitymacja dziennikarska; oświadczenie o reprezentowanym medium.
🔥 Kasta nadzwyczajnych ludzi – dopisywanie przepisów na żywo
To właśnie jest ten moment, w którym widać mechanizm kasty nadzwyczajnych ludzi. Nie chodzi o prawo. Chodzi o nadinterpretację, która ma ustawić obywatela w szeregu. Jeśli dziennikarz nie zna swoich praw, wyjdzie z sali i uzna, że „tak trzeba”.
W Szczytnie SSR Ewelina Wolny próbowała dopisać do przepisów obowiązek, którego tam nie ma. I trzeba to nazwać po imieniu: bezprawie.
🎯 Finał: po przerwie zgoda na nagrywanie
Po przerwie dzieje się coś znamiennego: sąd wyraża zgodę na nagrywanie. Bez „dokumentu medium”. Bez dodatkowych papierów. Bez spełnienia wymyślonego wcześniej warunku.
To oznacza jedno: wcześniejsze żądanie było nieprawne.
💡 Po co o tym piszę?
Piszę o tym, żeby inni dziennikarze mieli pewność, że: legitymacja i oświadczenie — wystarczą, nie ma obowiązku przedstawiania „dokumentu medium” i że warto reagować, gdy ktoś próbuje dopisać przepisy na żywo.
🧭 Moja zasada na przyszłość
Jestem dziennikarzem. Okazuję legitymację. Podaję medium. Nagrywam, jeśli sąd wyrazi zgodę.
Jeśli ktoś zażąda ode mnie „dokumentu medium”, odpowiem tak samo jak w Szczytnie: nieprawne żądanie dokumentu — i opiszę to Ku Prawdzie 😉

A czy mógłby Pan pojawić się w Braniewie? Tu też są układy.
Dziękuję! Pewnie, że mógłbym pojawić się nie tylko w Braniewie! W Lidzbarku, Bartoszycach, czy gdziekolwiek indziej 😉 Tylko muszę wiedzieć… po co i w jakiej sprawie… ale nic anonimowo 😉 Zapraszam do kontaktu olsztynkuprawdzie@gmail.com
Wygląda na to, że największą zbrodnią było to, że dziennikarz przyniósł na salę działający długopis i logiczne myślenie. Reakcja alergiczna sędzi– bezcenna!
Dziękuję! Wolne słowo… to bat także na kastę nadzwyczajnych ludzi 😉
Kiedyś w sądzie grodzkim, a były takie, pani sędzia poprosiła mnie o legitymację prasową, ale akurat miałem tylko legitymację Międzynarodowej Organizacji Dziennikarskiej i taką pokazałem, bo już byliśmy w drodze do UE. Na co pani sędzia: „Jesteśmy w Polsce i musi być polska”. Łaskawie pozwoliła mi zostać na sali, ale zabroniła notować. Oczywiście relację i tak napisałem z konkluzją: „Nad panią sędzią wisi orzeł w koronie, ale w jej głowie został PRL”. Pewnie tak jest również w Twoim przypadku 😉
Dziękuję! Marku, tyle lat minęło od Twojego przypadku… a ja mam wrażenie, że w Szczytnie dalej sędziowie mają PRL w głowach 😉
powinny byc nagrywane wszytskie rozprawy sadowe i eprotokol robiony
Dziękuję! Powinny… ale nie są i to często z uwagi na to, że nie wszystkie sale sądowe przeszły remonty związane z dostosowaniem do pełnej rejestracji rozpraw i np. zeznawania świadków „on line”. Na mojej sprawie przed dwoma laty, w Sądzie w Olecku, zeznawały osoby z Berlina i spod Poznania… bez kłopotu uczestniczyły w całej rozprawie.
Jeśli prawo nie wymaga takiego dokumentu, na jakiej podstawie go żądano? Jawność rozpraw to fundament kontroli społecznej. Co zatem miało przeszkadzać w nagrywaniu — i dlaczego? Jawność rozpraw to fundament społecznej kontroli wymiaru sprawiedliwości. Czyżby jawność była problemem, gdy ktoś patrzy władzy na ręce?
Dziękuję! Widocznie w Szczytnie to ewenement, by na rozprawie pojawił się dziennikarz i chciał uwiecznić poczynania Sądu 😉 Szczególnie to jest ważne, gdy z urzędu sprawa nie jest rejestrowana, a sędzia „dyktuje” zeznania do protokołu!
Jawność postępowań sądowych zwlaszcza karnych to fundament demokratycznego państwa prawa, a obecność dziennikarzy służy transparentności.
Dziękuję! W punkt… brawo! Tylko kasta nadzwyczajnych ludzi nie lubi… szarych ludzi 😉
Ten przypadek pokazuje, że nadinterpretacje w sądach trzeba opisywać i prostować. Jawność postępowania nie jest przywilejem, jest obowiązkiem państwa wobec obywateli.