Polski(?) sąd broni sowieckiego reliktu!

Tak zwane „Organy administracji publicznej” (sądy, prokuratura i policja) od wydania decyzji, zmierzających do pozbycia się olsztyńskich szubienic – sowieckiej pozostałości, wymigują się jak piskorz.

Piskorz to nader dziwna i skryta ryba. Zamieszkuje nawet wody bardzo zamulone, w których brakuje tlenu, i w których żadna inna ryba by nie przeżyła. Ma wężowate ciało pokryte śluzem, dzięki czemu łatwo wyślizguje się z rąk.

Niestety, ten gatunek (czerwony) jest objęty częściową ochroną gatunkową, wcześniej objęty był ochroną ścisłą. Jednak, co leży w naturze piskorza (ludzkiego też), nie zdaje sobie sprawy, że bagno, w którym się tapla, wysycha i staje się coraz płytsze.

Tak samo zachowują się wszyscy obrońcy sowieckich reliktów. Jednak zbyt dużo trawi się czasu i energii na wysuszanie tego bagna. Mogę powiedzieć, że i tak odniosłem częściowy sukces, bo te „Organy” już nie odmawiają mi prawa „bycia stroną w sprawie”.

Nie wiedzą jednak – może nie chcą – że zgodnie z Art. 7 kpa muszą się zająć sprawą z urzędu i dają wymijające odpowiedzi. Jako były wykładowca wiem, że uczniom, szczególnie mało zdolnym, trzeba powtarzać zagadnienie wiele razy. Jestem jednak cierpliwy.

Przykre jest tylko to, że wśród nich znajduje się też Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Żeby być w zgodzie z prawdą – dotyczy to jego współpracowników, łącznie z panią Generalnym Konserwatorem Zabytków. Można przypuszczać, że są odziedziczeni po rządach PO-PSL/ZSL, a może i PRL-u, ale i tak odium ich niekompetencji spada na Ministra.

Nie inaczej było również ostatnio w przypadku Sądu Rejonowego w Olsztynie, który nie uwzględnił mojej prośby i zaskarżone postanowienie Prokuratury i Policji, odmawiające wszczęcia śledztwa w przedmiocie fałszywego dokumentu, jakim jest Decyzja wpisania szubienic do rejestru zabytków, utrzymał w mocy.

Decyzja SSR Lucyny Brzoskowskiej (str. 1, str. 2, str. 3, str. 4) nie była merytoryczna. Do tematu fałszywego dokumentu, jakim jest Decyzja w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków z 1993 r., gdzie pod fałszywą nazwą „Pomnik wyzwolenia Ziemi Warmińsko-Mazurskiej” wpisano „Pomnik Wdzięczności Armii Czerwonej” wcale się nie odniosła.

Dlaczego sędzia Brzoskowska nieudolnie, ale tak żarliwie broni sowieckiego symbolu? We Wniosku wyraźnie prosiłem:

Proszę Wysoki Sąd o spowodowanie działań skutkujących unieważnieniem fałszywej „Decyzji …” i wycofanie jej z obiegu prawnego

a nie zajmowanie się działalnością towarzysza – kto raz był towarzyszem temu majestat zostaje na zawsze – prezydenta Grzymowicza. Wyraźniej już nie można było. W dodatku, w swoim postanowieniu sędzia zawarła też kłamstwo, jakoby:

…zainicjowane przez skarżącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności w/w decyzji [a jednak wie o co chodzi – A.G.] zostało przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zakończone prawomocną[?] decyzją z dn. 17 lutego 2016r. odmawiającą wszczęcia postępowania

Pani sędzia mogłaby się lepiej postarać i sprawdzić zamiast pisać nieprawdę, na co zresztą zwracałem jej uwagę. Otóż, nad uzasadnieniem odmowy na moje zażalenie od tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie „zastanawia” się od 03.11.2017 r.

W konkluzji, pani sędzia z minionej epoki uznaje, że zachodzi brak znamion czynu zabronionego” argumentując: nie sposób zarzucić pełniącym stanowisko Prezydenta Miasta Olsztyna, przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków służbowych polegającego na używaniu dokumentu, poświadczającego nieprawdę, skoro jest on legalnie występującym w obiegu urzędowym.[sic!]

Złodziejska reprywatyzacja prowadzona przez HGW za czasów PO-PSL/ZSL też była zalegalizowana. Tak to niektórzy członkowie „nadzwyczajnej kasty” odrywają się od rzeczywistości i pozwalają dalej posługiwać się fałszywym dokumentem.

Antoni Górski 

Ku Prawdzie: Od siebie mogę dodać: jakie miasto, taki i symbol wolności! Czerwone władze i czerwone organy tej władzy! A prawda głoszona przez te organy rodem z Prawdy 😉