📖 Wojciech Sumliński to plagiator! Ku Prawdzie na tropie

Jestem fanem Wojciecha Sumlińskiego. Napiszę więcej. Wojciech Sumliński był i pozostanie na zawsze – niezależnie od wyniku trwającej nagonki – pewnego rodzaju mistrzem, którego los wzniósł na nieosiągalny – dla mnie – poziom dziennikarstwa śledczego.

Ten poziom określają zdarzenia, które Sumliński opisuje i osoby, które są w jego kręgu zainteresowania. To los sprawił, że wojciech Sumliński pisze o księdzu męczenniku Jerzym Popiełuszko i byłym Prezydencie RP Bronisławie Komorowskim.

Pracując jako dziennikarz śledczy dotknął sedna spraw i stał się zagrożeniem dla układu, który rządzi w Polsce praktycznie od zakończenia II wojny światowej. Jego poziom dziennikarstwa, to wyżyny władzy i mafijnych układów.

Mój poziom określają tacy osobnicy jak: Działoszyński, Gdański i Kall, czyli jak to określił jeden z moich czytelników żołnierze – kretyni. Moi bohaterowie nie robią przekrętów za miliony, a kręcą swoje lody za budżetowe złotówki. Nie zabijają swoich przeciwników, tylko ich miażdżą w majestacie prawa.

Jeżeli chodzi o poziom literacki książek Wojciecha Sumlińskiego, to nigdy nie twierdziłem, że jest to wzór godny naśladowania. Będę nieskromny i napiszę, że moje teksty mają często więcej walorów dobrej prozy, niż książki Sumlińskiego.

📖 Moi stali czytelnicy wiedzą, że pilnie śledzę twórczość Wojciecha Sumlińskiego.

Zaczęło się od spotkania autorskiego w Olsztynie, które miało miejsce 10 lutego ub.r., z którego wyszedłem z książką Z mocy nadziei. Thriller, który pisze życie, ozdobioną autografem autora. Następny kontakt miałem, gdy przyjechał do Olsztyna, by promować książkę Niebezpieczne związki Bronisława Komorowskiego, która – moim zdaniem – walnie przyczyniła się do upadku tego prezydenta, z koneksjami z WSI i fundacją Pro Civili.

17 grudnia ub.r. poinformowałem Was, że W. Sumliński został uniewinniony po 6 latach od aktu oskarżenia. Następnego dnia, zamieściłem recenzję najnowszej książki Czego nie powie Masa o polskiej mafii?. W międzyczasie przeczytałem pozostałe książki Sumlińskiego:

Kto naprawdę go zabił?, Teresa, Trawa, Robot. Największa operacja komunistycznych służb specjalnych, Z mocy bezprawia. Thriller, który napisało życie i Lobotomia 3.0.

Przeczytałem wszystkie książki napisane przez Wojciecha Sumlińskiego nie dlatego, że ma lekkie pióro, czy dlatego, że pisze fascynująco – bo tak nie jest – a czytałem, ponieważ przedstawiał prawdę o sprawach, które pomagdalenkowy układ skutecznie zamiótł pod dywan.

Odnośnie merytorycznej zawartości książek Wojciecha Sumlińskiego napiszę tylko tyle, że jak ktoś nie przeczytał jego książek o okolicznościach śmierci Jerzego Popiełuszki, i o losach śledztw w tej sprawie, to niech nie przyjdzie mu do głowy, że zna prawdę o męczeńskiej śmierci księdza.

Podobnie jest z oceną Bronisława Komorowskiego. Kto nie przeczytał książek Sumlińskiego o jego powiązaniach – nie tylko z polskimi służbami specjalnymi – to niech nie sądzi, że zna postać byłego prezydenta i może go obiektywnie oceniać.

Wojciech Sumliński to nie pisarz!

To dziennikarz śledczy, którego – w pewnym momencie życia – zmiażdżył ówczesny układ polityczny. Był o krok od śmierci, gdy doprowadzony do głębokiej depresji, nie widząc drogi wyjścia z matni zastawionej przez służby specjalne, udaje się do pustego kościoła, gdzie podcina żyły, by w ten sposób ochronić swoich najbliższych.

Bóg chciał, by nie opuszczał naszego ziemskiego padołu i by dokończył dzieło, które rozpoczął przed laty. I to mu się w pełni udało. Sukces wyborczy PiS-u, to także zasługa Wojciecha Sumlińskiego. Chociaż jak przypominam spotkanie autorskie, to odniosłem wrażenie, że Andrzej Duda wcale nie był jego kandydatem na prezydenta, w pierwszej turze wyborów.

🗓️ 14 czerwca 2016 r.

na spotkaniu z czytelnikami w Olsztynie, Sumliński stwierdził, że w pierwszej turze wyborów prezydenckich głosował na Grzegorza Brauna. Teraz przyszedł czas na zemstę dziennikarzy, których Wojciech Sumliński określił na spotkaniu autorskim cynglami.

Dziennikarze Newsweeka, którego naczelnym redaktorem jest nie kto inny, jak – super obiektywny, niezależny – Tomasz Lis, poddali analizie książki Wojciecha Sumlińskiego. Znaleźli kilka fragmentów tekstu podobnych do tekstów znanych autorów kryminałów i fantasy, i  natychmiast wydali wyrok.

Wojciech Sumliński to plagiator!

Tak! Ja też sprawdziłem i stwierdzam: Wojciech Sumliński to plagiator! Na potęgę zrzyna nawet z takiego autora kryminałów jak Henryk Sienkiewicz! W Krzyżakach Tom II, Rozdział pierwszy, str. 211 jest napisane:

zniżył głos i rzekł prawie szeptem.

W książce Niebezpieczne związki B. Komorowskiego, na stronie 15, Sumliński bezczelnie napisał:

zniżył głos do szeptu.

Na str. 56 Sienkiewicz napisał:

Nazajutrz rano wieść gruchnęła po mieście i okolicy.

Wojciech Sumliński na str. 15 bez polotu, uwspółcześnia test sprzed wieku:

Nazajutrz po śmierci dyrektora w prasie pojawiła się informacja.

Dla mnie wystarczyło 5 minut, by znaleźć te dwa, tak ewidentne przykłady na niecne poczynania Wojciecha Sumlińskiego. Przepraszam, że nie poświęcę ani chwili więcej czasu, na pracę śledczą w tym zakresie, bo to poniżej mojej… inteligencji. A zresztą, kto mi za to zapłaci? Newsweek?

Plagiator? Panie Wojciechu, jako zainteresowany tematyką, którą pan opisuje w swoich książkach, proszę: pisz pan dalej prawdę i wzoruj się pan na kim chce! Na pohybel Paździochom i Lisom! Miliony Polaków są z panem! Jest pan moim faworytem do nagrody Pulitzera. A co? Fantazjować każdemu wolno!

📽️ Ku Prawdzie na YouTube