Miasto 44. Miłość w czasach apokalipsy

Tak się złożyło, że po obejrzeniu w kinie filmu Miasto 44 w reżyserii Jana Komasy, ja trafiłem do… łóżka.

Jesień już chyba nadeszła i dopadł mnie wirus. W aspekcie recenzji, którą obiecałem napisać, to się chyba złożyło bardzo dobrze. Miałem czas na spokojne przemyślenie, przeanalizowanie emocji, których projekcja filmu dostarczyła. Gdybym miał określić jednym słowem ten film, to użyłbym określenia, które podsunął mi  Michał Jachimowski w komentarzu do mojego wpisu na facebooku. To był film: MOCNY!

Mocny w swojej wymowie filmowej, i mocny jako głos w dyskusji o Powstaniu Warszawskim. O rozmachu produkcji dowiadujemy się przed samą projekcją. Ileś tysięcy ton gruzu przywiezionego na plan, 3000 statystów, ileś tam godzin pracy nad efektami specjalnymi i kupa sponsorów, którzy wyłożyli ponad 25 milionów złotych, aby ta superprodukcja – jak na nasze warunki – mogła powstać. I bardzo dobrze, że powstała.

Podtytuł filmu mówi wszystko o jego fabule: Miłość w czasach apokalipsy. Kanwą spinającą obrazy z przedpowstańczej Warszawy i zdjęcia z zagłady tego nieujarzmionego miasta, są perypetie miłosne dojrzewającej warszawskiej młodzieży: Stefana (Józef Pawłowski), Kamy (Anna Próchniak) i Biedronki (Zofia Wichłacz).  Jeżeli ktoś liczy, że to jest melodramat z wojną w tle, to się grubo pomyli. Miłość to tylko pretekst do pokazania Powstania Warszawskiego oczami młodzieży, która dojrzewa w tempie przyspieszonym wojną. Kamera podąża za kochankami i maluje obraz apokalipsy Warszawy. Napisałem maluje, bo tak to odebrałem.

Plastyczność obrazu, wraz z bardzo dobrymi efektami specjalnymi sprawia, że mimo makabryczności niektórych scen, chce się je obejrzeć jeszcze raz. Takie zapożyczenia z Hollywood, czy też z Bollywood, wcale mnie nie rażą. Tylko żal, że niektórzy twórcy naszych filmów bondowskich, jeszcze tej techniki nie opanowali. Do dobrego obrazu dochodzi bardzo dobry dźwięk i trafiona muzyka.

Także gra młodych, wyłonionych w ogólnopolskich castingach aktorów, jest… wiarygodna. Potwierdzeniem talentu Zofii Wichłacz, która kilkakrotnie w filmie musiała przekazywać skrajne emocje Biedronki, jest przyznana jej nagroda dla najlepszej aktorki, za pierwszoplanową rolę, na zakończonym właśnie Festiwalu Filmowym w Gdyni.

W filmie apokalipsy widzimy znacznie więcej niż miłości, bo tłem wydarzeń jest Powstanie Warszawskie. Niemym bohaterem filmu jest mordowana Warszawa. Jan Komasa zaproponował nowe spojrzenie na ten zryw warszawiaków. Do niewątpliwego, pokazywanego już wielokrotnie patriotyzmu młodzieży dołożył, naturalne emocje towarzyszące dojrzewaniu. Widzimy zachłanność na życie, potrzebę zabawy i miłości, humor, odwagę i strach. Z pewnością film dotrze do młodzieży, która myśli i czuje bez obciążenia socjalistyczną manierą. Nasz powstańczy garb tym filmem jest zmniejszany.

Ja znalazłem w filmie potwierdzenie słów, które wypowiedział niedawno w rozmowie ze mną uczestnik Powstania Warszawskiego. To był niepotrzebny zryw! Zryw chwalebny, ale samobójczy. Bez jakichkolwiek szans na powodzenie. On też trafił do powstania, w zasadzie ze środowiskowego przymusu. Koledzy poszli, to i on nie mógł być gorszy. Był w powstańczym oddziale, szedł na odsiecz Śródmieściu, ale nie miał broni! Jego kolega podobnie jak filmowy Stefan, uratował się z Powstania dzięki temu, że przepłynął Wisłę.

Niezależnie od tego jakie macie zapatrywanie na Powstanie Warszawskie film Miasto 44 warto obejrzeć. Z uwagi na walory,  które opisałem powyżej, koniecznie idźcie do kina. Oglądanie tego filmu w tv, to pozbawianie się wielu wrażeń.