Moja pierwsza wizyta w Prokuraturze

Przed budynkiem Prokuratury Rejonowej Olsztyn – Północ mieszczącej się przy ul. Emilii Plater pojawiłem się tuż przed 14. 

Zaskoczył mnie widok ogólny. Bardzo pozytywny. Budynek, chyba po ubiegłorocznym remoncie elewacji, lśni świeżością.

Dookoła posprzątane, i tylko kupki zgrabionych liści świadczą, że porządki wiosenne jeszcze trwają.

Brawo służby administracyjno-gospodarcze!

Wchodzę przez drzwi i tu kolejne zaskoczenie… niestety negatywne. Trafiam do korytarzyka mało większego od pojedynczego kibelka.

To klimat raczej poststalinowski, a nie wejście do nowoczesnego urzędu.

Naprzeciwko kolejne drzwi, po lewej jedno okienko Biuro podawcze, po prawej Dyżurny.

Robię krok w prawo i po zwyczajowym przywitaniu mówięL

– Przyszedłem zgłosić popełnienie przestępstwa.

Pan, który wyraźnie nie spodziewał się już o tej porze klienta z taką sprawą, z nadzieją w głosie, że nie będzie musiał mnie obsługiwać, bo obowiązuje rejonizacja pyta:

A gdzie pan mieszka?

Żeby zgasić jego nadzieję odpowiadam:

– Na Podgrodziu, to wasz rejon, sprawdziłem w internecie.

Kładzie na biurko wykaz ulic, który ma z pewnością cały czas pod ręką, chwyta za długopis i łaskawie oznajmia:

– Dobrze, przyjmę to zgłoszenie.

Później zastanowiło mnie, czyżbym musiał w tym kibelku, stojąc przed okienkiem, przekazywać mu moją wiedzę o przestępstwie?

Niestety, nie poczekałem na rozwiązanie tej zagadki i wyciągnąłem z torby wydrukowane zawiadomienie, które spisałem w domu.

Pan z radością w głosie:

– Widzę, że ma pan to spisane… to proszę okienko naprzeciw.

Dziękuję, robię obrót o 180 stopni, kroczek do przodu i wsuwam kartki pod szybkę.

Pani, która siedziała ciut głębiej przy komputerze, rzuca krótkie:

– Chwileczkę!

I rzeczywiście po kilkunastu sekundach sprawnym ruchem zabiera moje 4 kartki.

Upewnia się, który to oryginał z załącznikiem by zszyć je razem. Na kopii: datownik, pieczątka, parafka i otrzymuję kopię z powrotem.

Czekam krótką chwilkę na jakieś podsumowanie tego mojego obywatelskiego gestu, ale za okienkiem cisza.

– To wszystko? – rzucam z nadzieją w głosie, że może coś pani chce wiedzieć.

– Tak, to wszystko – słyszę w odpowiedzi i już kieruję się do wyjścia.

Tak pro forma zapytałem się:

– A ile czasu będę czekać na jakiś znak z Prokuratury?

– Do miesiąca – usłyszałem.

Podziękowałem i wyszedłem.

W tym klaustrofobicznym przedpokoju nie czułem się komfortowo, ale przyznam, że zostałem załatwiony szybko i bez zbędnych słów.

Po wyjściu pojawiły się wątpliwości. Dwie osoby mnie obsługiwały, ale zupełnie ich nie zainteresowało jakie przestępstwo zgłaszam!

A gdybym był mordercą, który w chwili skruchy postanowił zgłosić się do Prokuratury od razu ze swoimi zeznaniami, to też odszedłbym z radością, że zostałem tak sprawnie załatwiony?

To była moja pierwsza wizyta w Prokuraturze. Jakie przestępstwo zgłosiłem, napiszę Wam jak dostanę wiadomość z Prokuratury.